Στα Σύννεφα

...αφού βλέπεις τις λεπτομέρειες γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου να τις χαρεί? Σ' αυτές θα βρεις ένα αλλιώτικο κομμάτι της ζωής σου, θα γνωρίσεις ένα άλλο κόσμο. Δες πέρα απ' αυτό που βλέπουν τα μάτια σου, άνοιξε την καρδιά σου, μην την κλείνεις με αδιάβροχο αλουμίνιο, έτσι ούτε εσύ ούτε οι άλλοι βλέπουν την καρδιά σου. Γι' αυτούς γίνεσαι άκαρδος. σκληρός, ένα κομμάτι ανθρώπινου κρέατος που περπάτα χωρίς να ζει, χωρίς να νιώθει και χωρίς να ελπίζει. Κι εσύ γίνεσαι το ζόμπι των παραμυθιών που κυνηγά με μανία να εκτελέσει μια εντολή ή ένα όνειρο βρέξει χιονίσει. Τα όνειρα από μόνα τους είναι πολύ όμορφα για να σε μετατρέψουν σε ζόμπι.
Κυνήγησε τα και μην αυτεγκλωβίζεσαι. Ποτέ δεν είναι αργά για να βγεις από το φαύλο κύκλο που έχεις μπλεχτεί. Αναγνώρισε τον εαυτό σου και το πρόβλημα που σ' έριξε στη ρουφήχτρα κι όλα θα αλλάξουν...

Υπτάμενες Αναλαμπές

Μακάρι να μπορούσα να δω πέρα από τη θάλασσα...ή έστω ν' αγγίξω με τις μύτες των ποδιών μου το βυθό της...


Να κάνω ένα μακροβούτι.... νιώσω τα παγωμένα νερά της να ξυπνούν το τεμπελιασμένο μου κορμί.
Και αφού θα έχω πάρει τη δύναμη του βυθού της... θα πάρω και φως απ' τον ήλιο και λίγο σύννεφο να γίνω παραμύθι.

Μα μένω μόνο απ' έξω...να αγναντεύω.... να κοιτάζω απ' το παράθυρο με μάτια γουρλωμένα την απέραντη ομορφιά της και με τις σκέψεις να στριφογυρίζουν.....

"Η παραπλάνηση της σκέψης, της συννενόησης και της φαντασίας"

- Απορίες λογικές ανάλογες - κλείσε τα μάτια και αφουγκράσου για λίγο, τα λόγια των άλλων, των διάφορων ανθρώπων που υπάρχουν στη ζωή σου.
Ακουσε τους προσεχτικά, συγκεντρωμένα έστω και με τα μάτια κλειστά.

Αφουγκράσου.

Τώρα προσπάθησε να περιπλανηθείς μέσα στις λέξεις, δεν έχει σημασία αν δεν καταλαβαίνεις τι λεν οι λέξεις τους...κάνε μια υπόθεση ή ένα σενάριο, βάλε λίγη φαντασία ...σαν το αλάτι στο ψωμί, βάλε το δικό σου χρώμα κάνε το δικό σου με δικά σου λόγια.

Τώρα αναρωτήσου: "όλη μας η ζωή είναι φτιαγμένη από λόγια "φαντασιοποίητα", από υποθέσεις που η δική μας φαντασία έχει περιπλανηθεί? Πιστεύεις αρκετά στη δική σου φαντασία έτσι ώστε να μπορείς να περιπλανηθείς? Κι αν δεν μπορείς να συνεννοηθείς...έχεις χαθεί στα πιο στενά μονοπάτια?
Εχει γίνει η φαντασία που έφτιαξες αληθινή? Είναι η αληθινή ζωή που τώρα ζεις?

??????????????????????????????????????????????????????????????????



ΥΓ. είμαι φαντασιόπληκτη χωρίς να έχω πλήξη στη φαντασία μου!

Ανώνυμα

"πες μου για τις σταγόνες νερού που σμίγουν και για τα καταραμένα μυαλά που κουβαλάς"

...Η ζωή μου, αχ και να'τανε ποτάμι, να με πάρει, να με ταξιδέψει, να φουντώσει και να φουσκώσει, να πλημμυρίσει κι η καρδία μου από αγάπη και όταν φτάσει εκείνη ώρα να ξεχυθεί στη θάλασσα και να γίνει ένα το γλυκό με τ'αλμυρό.

Μια σταγόνα αγάπης στο ποτήρι σου θα ρίξω, για να αντέξει τη ζωή. Για να αντέξει η καρδιά το πάθος και η ψυχή το βάθος. Και όταν η σταγόνα γίνει θάλασσα απ' τον ιδρώτα του έρωτα, θα το δεις, θα ανακαλύψεις την κρυμμένη μοναξιά σου.

Στα σκαλοπάτια της ζωής μου κάθομαι κι περιμένω, δεν θ' ανέβω άλλα έχω κουραστεί. Σαν κάποιος να μου φώναξε..."Παράτα με"... δεν γυρνάω να δω...ξέρω.."Σε παρατάω" λέω στον εαυτό μου και φεύγω απ' τα σκαλοπάτια μου.

Παρίσι

Με μια νερομπογιά προσπαθώ να ανακαλέσω το παρελθόν να βρεθούμε μαζί ξανά εκεί, να ανεβούμε τα σκαλιά της Παναγιάς των Παρισίων και με θέα τον πύργο να φιληθούμε νοερά...

Ψάρρρριιιααααα

....τα ψάρια με κοιτούσαν παγωμένα, θλιμμένα με μάτια καταγάλανα, ορθάνοιχτα σαν την στόμαρα τους που πιάστηκε καταναγκαστικά στο αγκίστρι. Απ' τη ψαρόβαρκα φρέσκο στο πιάτο σας... "Εδώ το καλό ψάρι" φωνάζει σπαστά ο αλλοδαπός παντοπώλης - 2 κιλά μαρίδα και 3 τσιπούρες του απαντώ...
...και τα ψάρια ακόμα να να με κοιτάνε με αυτά τα παγωμένα μάτια τα ψαρίσια με το στόμα ανοιχτό έτσι απλά να κοιτάνε στο υπερπέραν....

Αναλαμπή ενός ταξιδιού...

Αναρωτιέμαι και συγκρατώ , κατακρατώ τις σκέψεις των ονείρων μου που προκαλούν την τύφλωση και την απελπισία του μυαλού μου,

για όλα αυτά που θέλω ή που θα ΄θελα να έχω και για αυτές τις ξαφνικές λέξεις που δίνουν νόημα σ'αυτό το τιποτένιο χαρτί (ή Blog),

το εμπλουτίζουν και συναρπαστικά αλλάζει μορφή και χρώμα, γίνετε ανάγνωσμα από νοερά μυαλά και χάρτης πορείας μιας γραμματοσειράς χειρόγραφης.

Στην αγορά των ονείρων μου τίποτα δεν μένει στο ράφι και η καρδία που πούλησα για ένα πιάτο φακή δεν μου γεμίζει το αδειανό μου στομάχι.

Μα πιο πολύ με ενοχλεί το αδειανό μου μυαλό που γουργουρίζει πεινώντας να διαβάσει τα κατορθώματα των άλλων αυτών που κατάφεραν να τυπωθούν.

Σ'αγαπώ

Δεν θέλω να δω το φως του ήλιου
αν δεν ξέρω πως απόψε θα κοιμηθώ στην αγκαλιά του.

Δεν θέλω να με δει το φως του ήλιου
αν η αγάπη του για μένα έχει χαθεί σε στενά δρομάκια.

Δεν έχω ζωή ούτε τη δύναμη να κρατηθώ
για να μην κάνω το κακό στον εαυτό μου.

Σε πλήγωσα αλλά το μαχαίρι κάρφωσε την δική μου καρδιά.

Ούτε ο αναστεναγμός ούτε το μοιρολόι θα σε φέρουν πίσω, μόνο η αγάπη μου αν την συναντήσεις κάπου εκεί στα στενά δρομάκια που γυρνάς.

Είσαι μια αγάπη , μια αναλαμπή στης καρδιάς μου την πληγή.

Είναι καιρός να μεγαλώσεις, να βγάλεις τα ψεύτικα στολίδια και να φορέσεις τα μεταξωτά μαζί με τα χρυσά.

Όσο ο καιρός περνά , τόσα άλλα χρόνια σου σκεπάζουν την πλάτη.

Μια ζωγραφιά που φτιάξαμε κάποτε μαζί, παίρνει τώρα μορφή και μου θυμίζει όλα αυτά που ζήσαμε σε μια αγκαλιά.

Νυχτοπερπατήματα

i have said i wont drink coffee again...but i can't! coffee for me is passion ...is love...even if it doesn't let me sleep tonight...i pay my debt...and i walk my thoughts through night and i express myself ....always wondering if its really me inside this....

Μεταμεσονύχτιες αναλαμπές

σκέψεις που στριφογυρίζουν και λεν πως θα ξανάρθουν αλλά μέχρι το πρωί τις έχω όλες ξεχάσει... ...ξέχασα να αναπνέω, μα ζω ακόμα χάρη στην δανική πνοή κάποιου φίλου...

Εν ώρα αναλαμπής συλλογίζομαι.........

και κραυγαλέα αλαλάζω και ανοίγω τα μάτια για να δω ότι δεν είσαι πια εδώ. Σε χρειάζομαι και ανακαλώ μνήμες από το παρελθόν. Σ' αγκαλιάζω στα όνειρα μου και αναρωτιέμαι κάθε πρωί που να'χεις χαθεί. Έτσι ανώνυμα και αθέατα προχωρώ . Περπάτησα στον ήλιο και τη λάσπη, νιώθω τα πόδια μου υγρά και λερωμένα. Κοιτάζω εσένα και βλέπω εμένα, μ'αγκαλίαζεις και ξαφνικά σύννεφο βροχής τα τινάζει στον αέρα, αλλά εγώ μένω εδώ, πάλι μονάχη και βρεγμένη σαν ένα γατί.